Zeewierbossen zijn een over het hoofd geziene component van de opslag van koolstof in de oceanen

- EN- NL
Kelpwouden van grote bruine zeewieren behoren tot de meest uitgebreide en produc
Kelpwouden van grote bruine zeewieren behoren tot de meest uitgebreide en productieve begroeide natuurlijke ecosystemen op aarde. Deze onderwaterbossen zijn te vinden langs 25% van de wereld’s kustlijnen, vooral in koeler water waar ze door fotosynthese grote hoeveelheden koolstof in zeewierbiomassa opnemen en binden. De recente studie combineerde wereldwijde modellen van biomassaproductie en -export van kelpwouden met wereldwijde oceanografische modellen om te kwantificeren hoeveel zeewierkoolstof wordt geŽxporteerd naar putten in de diepe oceaan. De foto toont dichte kelpwouden (Laminaria hyperborea) - waarschijnlijk het dominante kelpbos op het continent (foto: pixabay)

Een baanbrekend onderzoek door een internationaal team van onderzoekers heeft aangetoond dat zeewierbossen een belangrijke bijdrage leveren aan de opslag van koolstof in de oceanen.

Hun onderzoek schat dat de zeewierbossen op aarde elk jaar 56 miljoen ton koolstof (tussen de 10 en 170 miljoen ton) naar diepe putten in de oceaan transporteren. Tussen de 4 en 44 miljoen ton van deze koolstof kan minstens honderd jaar lang in deze diepe putten opgeslagen blijven.

Deze ontdekking, gepubliceerd in het prestigieuze tijdschrift Nature Geoscience, wijst op een aanzienlijke bijdrage van macroalgen aan oceanische koolstofputten. Het onderzoek suggereert ook dat grootschalige verschuivingen in de verspreiding en overvloed van zeewierbossen, inclusief verliezen in het verleden en op dit moment, van invloed zouden zijn op de koolstofputcapaciteit. De studie geeft daarmee een verdere impuls aan inspanningen om zeewierbossen te laten groeien door behoud of herstel.

Zeewierbossen, die voornamelijk bestaan uit grote bruine macroalgen zoals kelp en rotswieren, behoren tot de meest uitgebreide en productieve begroeide kustecosystemen op aarde en zijn hotspots van mariene biodiversiteit. Deze oceaanbossen kunnen even snel groeien als bossen op het land en zijn efficiŽnt in het vastleggen van koolstof, die ze opslaan in hun biomassa. Een deel van deze biomassa kan worden getransporteerd naar putten in de diepe oceaan.

Het onderzoek, geleid door Dr. Karen Filbee-Dexter van het Noorse Instituut voor Marien Onderzoek en de Universiteit van West-AustraliŽ, onthult dat zeewierbossen elk jaar ongeveer 15% van hun gevangen koolstof exporteren naar diepe oceaanwateren, waar een deel eeuwenlang gevangen kan blijven. Het onderzoek schat dat de export van zeewier-koolstof onder 200 m diepte in totaal 3-4% van de koolstofput in de oceaan bedraagt. De bevindingen onderstrepen daarmee de noodzaak om macroalgen op te nemen in de afbeeldingen van het mondiale koolstofbudget voor de oceaan, waarin de bijdrage van mariene vegetatie nog steeds wordt genegeerd.

Het internationale team gebruikte geavanceerde wereldwijde oceaanmodellen om het lot van zeewierkoolstof van de kust naar de diepe oceaan te volgen. De transporttijd van macroalgen naar de diepe oceaan werd vergeleken met hun afbraaksnelheid om een schatting te maken van de fractie die de diepe putten zou bereiken. Het team identificeerde wereldwijd hotspots van koolstofexport, bijvoorbeeld in gebieden met uitgestrekte zeewierbossen of kustgebieden met ravijnen of smalle continentale platen die dicht bij de diepzee liggen.

"Het onderzoek identificeerde de zeewierbossen van AustraliŽ, de VS, Nieuw-Zeeland, IndonesiŽ en Chili als bossen met een bijzonder hoge koolstofverwijderingscapaciteit", aldus Dr. Filbee-Dexter.

De kustoceaan vormt een belangrijke mondiale koolstofput en is een aandachtspunt voor interventies om de klimaatverandering te beperken en de doelstellingen van de Overeenkomst van Parijs te halen en tegelijkertijd de biodiversiteit te ondersteunen.

Prof. Jack Middelburg van de Universiteit Utrecht, medeauteur van het onderzoek, zei dat dit onderzoek relevant is voor natuurbehoud, omdat wanneer zeewierbossen verloren gaan en bijvoorbeeld worden vervangen door zee-egels, de koolstofopslag stopt. Het onderzoek onderstreept de dringende noodzaak om sneller te handelen om zeewierbossen te beschermen, beheren en herstellen, die in veel regio’s in de wereld in alarmerend tempo verloren gaan als gevolg van verschillende menselijke invloeden, zoals de opwarming van de oceaan, hittegolven op zee, vervuiling door voedingsstoffen en overbevissing.

Artikel

Karen Filbee-Dexter, Albert Pessarrodona, Morten F. Pedersen et al., ’Carbon export from seaweed forests to deep ocean sinks’, Nature Geoscience, https://doi.org/10.1038/s41561­’024 -01449-7